Γεμιζουμε το ποτήρι και ξεκινάμε. Ο καπνός τελείωσε, αλλα θα την παλέψουμε κι ετσι.
Στο καράβι για άλλη μια φορα. Γνώριμα πράγματα, Πάτρα-Ανκόνα. Ως συνηθως, μια μηχανή φορτωμένη, ζέστη, τα ρουχα ταξιδιου δεμενα προχειρα πάνω, αναζήτηση καταλύματος για το βραδυ.
Ως συνήθως... ή μηπως όχι;
Μόλις μπήκα στο σαλόνι έχοντας δει, οπως παντα, τον απόπλου. Μινωικές Γραμμές, ή Grimaldi Lines, το πλοίο λέγεται Cruise Europa, νεότευκτο, αλλα σημαία Ιταλίας και νηολόγιο Παλέρμο. Βλέπω το Γιάννη να εκνευρίζεται.
Σαλόνι, κόσμος, ώρες αναμονής να νυστάξουμε, να περάσει το βραδυ, να παρουμε τη γνωστή Α4-Α14 για πανω για βόρεια, πολύ βόρεια.
Το μυαλό πάει πίσω, τότε προς το τέλος Απριλίου και στα γεγονότα που με έφεραν εδώ, εκει που δεν το περίμενα, εκει που τα καλοκαιρινα πλάνα έλεγαν άλλα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού... Να 'σαι καλά όπου και να βρίσκεσαι, θα πιω ενα ποτήρι στην υγειά σου όταν φτάσω πάνω - εξ' αιτίας σου ή μάλλον χάρη σε σενα θα είμαι εκει.
"Φευγω" μου λέει ο Γιάννης. "Για πάνω;" , "Ναι". Σκέψη, απόφαση, τώρα. "Ερχομαι". Ετοιμασίες, λεφτα στην άκρη, τσεκ λιστ με καμια εκατοστή πραγματα, έξοδα, σερβις, λαστιχα, σκηνές, ο μήνας έγινε εβδομαδες, μέρες, ώρες μεχρι το ζεστό πρωινο στο περίπτερο. Κατευόδιο απο τον φίλο μας και αναχώρηση.
Προηγήθηκε ζόρικο βραδυ ετοιμασίας, πραγματα της τελευταιας στιγμής, μια μπύρα με τα φιλαράκια, γνωριμίες... και όλο το βραδυ αναζήτηση διαβατηρίου - βρεθηκε στο παρα πεντε, κυριολεκτικα.
Φεύγουμε. Για ενα απο τα holy grail του μοτοσυκλεττισμου, το Nordkapp, στόχος σιγουρα εφικτός, αλλα όχι και αστείος. Πολλά χιλιόμετρα, άλλος κόσμος, άλλες συνθήκες.
Φεύγουμε.
Στ΄αλήθεια. Για πάνω για το μέρος που καποτε ήταν θρύλος, που μπορεί τώρα τα μέσα να το φέρνουν κοντά, δεν παύει ομως να είναι ταξιδι ζόρικο. Αλλα θα τα πουμε όταν φτάσουμε, εδω δε μετράει
μονο ο προορισμός.
